Obowiązujące od 1 stycznia 2025 r. przepisy dotyczące podatku od nieruchomości wciąż charakteryzuje wiele niejasności. Jedną z nich jest problem opodatkowania zbiorników. Najnowsze rozstrzygnięcia sądów administracyjnych z 12 marca 2026 r. pokazują, że nawet na poziomie sądów jedno pojęcie może budzić wiele wątpliwości i decydować o tym czy dany obiekt jest budowlą, czy też nie.

W opisywanych sprawach chodzi o to jak rozumieć pojęcie „materiał”. W świetle przepisów, budowlą może być bowiem – w pewnym uproszczeniu - obiekt, w którym gromadzone są materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej. Powstaje zatem pytanie czy każdy zbiornik podlega opodatkowaniu jako budowla czy też pojęcie „materiału” jest na tyle wąskie, że nie wszystkie zbiorniki można uznać za gromadzące materiały – a zatem i za budowle.

Dla podmiotów dysponujących rozbudowaną infrastrukturą techniczną stawka jest wysoka — uznanie zbiornika za budowlę oznacza coroczny podatek w wysokości 2% jego wartości.

(Dalsza część artykułu pod materiałem wideo)

Zobacz film: Sporne środy. Jak odzyskać nadpłacony podatek?

Dowiedz się, jak odzyskać nadpłacony podatek. Eksperci CRIDO omawiają definicję nadpłaty, procedurę, terminy, korekty i najczęstsze błędy podatników.

„Materiał” w definicji zbiornika — jak rozumieć?

Dwa wyroki WSA z 12 marca 2026 r. obrazują rozbieżność interpretacyjną w rozumieniu pojęcia „materiał”.

Podejście literalne (WSA w Poznaniu, I SA/Po 909/25)

Sąd uznał, że „materiał” należy rozumieć literalnie, tj. jako substancję służącą do wytwarzania rzeczy lub obiektów. W konsekwencji osadnik wód brudnych będący przedmiotem sporu w tej sprawie nie spełnia definicji budowli — gromadzona w nim woda kopalniana nie jest wykorzystywana do wytwarzania rzeczy czy obiektów. Z tego punktu widzenia sama pojemność i zdolność gromadzenia cieczy nie wystarcza, jeśli gromadzona substancja nie ma statusu „materiału” w sensie produkcyjnym.

Podejście funkcjonalno‑techniczne (WSA we Wrocławiu, I SA/Wr 813/25)

Odmienne rozumienie pojęcia „materiał” zaprezentował WSA we Wrocławiu — w analizowanym wyroku nacisk położono na konstrukcję obiektu i jego parametry techniczne (zwłaszcza pojemność) jako decydujące dla uznania obiektu za budowlę. Rodzaj gromadzonej substancji (surowiec, produkt gotowy, woda pożarowa, paliwo) uznano za drugorzędny, o ile substancja występuje w postaci ciekłej, sypkiej lub gazowej. W tym ujęciu pojemność jako parametr dominujący przesądza o kwalifikacji obiektu jako zbiornika, niezależnie od jego „produkcyjnego” przeznaczenia.

Wnioski praktyczne

Przyjęcie wykładni ściśle literalnej może prowadzić do sytuacji, w których dwa konstrukcyjnie identyczne zbiorniki są różnie opodatkowane wyłącznie z powodu odmiennego przeznaczenia gromadzonej substancji. Przykładowo: zbiornik na wodę do procesu produkcyjnego podlegałby opodatkowaniu, a zbiornik na wodę poprodukcyjną — już nie. Analogicznie można by wywodzić, że zbiornik paliwa na stacji paliw nie powinien podlegać opodatkowaniu, skoro paliwo nie służy do „wytwarzania rzeczy lub obiektów”, a jedynie do napędzania silnika.

Z uwagi na fakt, iż omawiane wyroki są jednymi z pierwszych orzeczeń, które zapadły na gruncie znowelizowanych przepisów, wydaje się, że nie przesądzą one jeszcze kierunku interpretacji. Warto jednak mieć na względzie, że jak widać – nawet sądy administracyjne mają rozbieżne zdania co do opodatkowania zbiorników. Trudno zatem przesądzać w którym kierunku podąży interpretacja przepisów. O tym rozstrzygnie zapewne dopiero Naczelny Sąd Administracyjny.